Al eeuwenlang vangen mensen vis om zelf op te eten of te verkopen. Tot enkele decennia geleden was daar niet zoveel mis mee. De visserij is echter de laatste tijd steeds grootschaliger geworden, waardoor in toenemende mate vispopulaties onder druk zijn komen te staan en bedreigd worden met uitsterven.

Of een visserij duurzaam is hangt onder andere af van het vistuig dat wordt gebruikt:
* Zwaar en ruw vistuig dat over de bodem sleept, doet vaak meer schade en vraagt een groter schip, dan licht vistuig. Wanneer het vistuig over de bodem sleept, wordt het leven op, en vaak ook in, die zeebodem flink aangetast.
* Het net kan meer of minder selectief zijn voor de doelsoort die de visser wil vangen. Als het net niet selectief is worden veel te veel kleine vissen meegevangen. Deze worden dan weer overboord gegooid. Ook komen er andere dieren in de netten, denk aan zeezoogdieren, albatrossen, schildpadden en haaien.
*  Wanneer het tuig groot en zwaar is, en de boot ook, en wanneer de visser ver uit de kust gaat is veel meer brandstof nodig om een kilo vis te vangen.

Er zijn vijf belangrijke groepen visserijmethoden:
trawlen, purse seining, kieuwnetten, lijnenvisserij en ander passief vistuig. Er zijn talloze variaties op deze vijf groepen.

Door nieuwe technieken kunnen vissers in steeds dieper water vissen. Ook de diep in zee gelegen onderwaterbergen en rijke ‘wouden’ vol koralen, anemonen, sponzen en bijzondere diepzeevissen worden inmiddels bevist. De meest desastreuze vorm van diepzeevisserij is trawlervisserij. Verzwaarde netten slepen over de bodem en laten een spoor van vernieling achter. Diepzeevissen zijn bovendien kwetsbaar. Ze worden oud, groeien langzaam en planten zich pas laat voort.

Vooral kwetsbare en dure soorten schelpdieren worden handmatig opgedoken.

Een makkelijke, maar verboden, manier van vissen is het opblazen van stukken koraalrif met dynamiet. De vis komt verdoofd of dood bovendrijven, maar het koraal is onherstelbaar beschadigd.

Passief vistuig. Vissen worden in een fuik, pot, korf of val gelokt en kunnen vervolgens niet meer ontsnappen. Deze vangstmethode wordt vaak voor schaaldieren gebruikt. Fuiken worden ook in rivieren en intergetijdengebieden gebruikt om paling te vangen. Bij deze fuiken worden ook soms zeehonden en watervogels gevangen. Daarom is een keerwant verplicht: een grootmazig net aan de voorkant waar de vis wel door kan, maar andere dieren niet.

Een kieuwnet is een passief vistuig. De vis blijft met zijn kieuwen in het verticale net steken. Kieuwnetten zijn als ze op kleine schaal worden toegepast vaak redelijk milieuvriendelijk omdat ze selectief zijn (kleine vissen zwemmen erdoor) en weinig energie gebruiken. Kieuwnetten zijn wel vaak een gevaar voor bruinvissen en dolfijnen. Soms worden kieuwnetten ook op grote schaal toegepast en zij worden dan ‘muren des doods’ genoemd (zie drijfnetten). In Nederland worden kieuwnetten op de bodem gezet en drijvend gehouden met boeien. Dit heet staand want.

Vorm van kieuwnetvisserij, waarbij soms kilometers lange netten verticaal in zee worden gehangen aan boeien. Deze netten worden ook wel ‘muren’ des doods genoemd, omdat niet alleen de doelsoort, maar ook allerlei andere vissen en beesten (walvissen, dolfijnen, schildpadden en vogels) erin verstrikt raken.

Bij ‘longlining’ worden lange lijnen voorzien van haken met aas. De lijnen kunnen tot wel 40 kilometer lang zijn. Longlining wordt gebruikt bij de visserij op onder andere tonijn, maar ook kabeljauw. In Tropische wateren worden vaak haaien en zeeschildpadden bijgevangen. In het Zuidelijk halfrond is er ook vaak een probleem van de bijvangst van albatrossen.

Hengel. De simpelste vorm van lijnenvisserij is een hengel met een haakje. Zo wordt meestal door sportvissers gevist, maar ook beroepsvissers gebruiken soms deze ‘handlijnen’, bijvoorbeeld tonijnvissers. Handlijn visserij is een zeer selectieve visserijmethode. Ongewenste bijvangst kan vaak nog levend teruggegooid worden.

Jiggen is een speciale vorm van lijnenvisserij: lijnen met kunstaas worden met de hand of met een machine op en neer bewogen zodat de vis het aas voor een bewegend prooidier aanziet. De jig visserij op pijlinktvis gebeurt ‘s nachts met grote lampen die de inktvis lokken.  Ook makreel kan met jiggen worden gevangen.

Trolling is een lijnenvisserijmethode waarbij een of meer lijnen met aas of kunstaas langzaam door het water worden getrokken. Dat kan vanaf een varende boot of door langzaam de lijn in te halen. Deze vorm van vissen is een selectieve manier om tonijn te vangen.

Vorm van trawlervisserij. Bij bodemtrawlen slepen de netten over de bodem. Zware bodemtrawls beschadigen de bodem en het leven op de bodem. Bijvangsten van vis en ander zeeleven kunnen hoog zijn.

Specifieke vorm van bodemtrawlen. De boomkor wordt gebruikt voor de vangst van platvissen in de Noordzee. Het net wordt opengehouden door een stalen buis. Aan de buis hangt het net met zware wekkerkettingen, zodat de vissen, die in het zand zitten, opgeschrikt worden en het visnet ingejaagd worden. De nadelen zijn groot: het tuig is ruw en zwaar, een groot aantal op en in de bodem levende soorten sterft direct (schelpdieren, wormen, krabben en vissen), de bijvangsten zijn groot en het brandstofverbruik enorm (gemiddeld 4 liter diesel om 1 kilo platvis te vangen). Er wordt geëxperimenteerd met een lichtere vorm van boomkor (pulskor), waarbij in plaats van wekkerkettingen elektrische schokjes worden gebruikt. Andere experimentele technieken zijn de hydrorig, sumwing en outerrig.

Twinrig is een relatief lichte vorm van sleepnetvisserij, waarbij met behulp van rubber kabels een vibratie wordt afgegeven op de zeebodem. De vis schrikt op van de vibratie en komt in het net terecht. Zolang de maaswijdte groot genoeg zijn en gebieden met overwegend jonge visbestanden en gevoelige bodems met rust gelaten worden, zijn bodemberoering en bijvangst van te jonge vis en andere soorten klein. Bovendien heeft de twinrig minder pk’s nodig en vaart hij langzamer, dus er wordt gemiddeld veel minder brandstof verbruikt.

Dit is een variant van de zegenvisserij, waarbij een ring op de bodem wordt gelegd en vervolgens wordt binnengehaald. De Deense variant heet ankerzegenvisserij, Danish Seine, of Snurrevaad. Het is een kleinschalige, selectieve visserijmethode waarbij lijnen worden uitgezet die vervolgens worden ingehaald. De vissen vluchten het net in aan het eind van de lijnen. De Schotse variant heet flyshooting. Flyshooting is populair bij Nederlandse vissers die willen omschakelen naar andere vangsttechnieken die minder brandstof nodig hebben. Er kunnen vooral ongequoteerde vissoorten als poon en mul mee kunnen worden gevangen. Denen vangen vooral platvis met deze zegenmethode.

Ook wel purse seine, ringnetten of ringzegenvisserij genoemd. Vis die niet bij de bodem zwemt, maar in de waterkolom wordt vaak gevangen met purse seines. Een net wordt in een ring in zee gelegd door er omheen te varen of met behulp van een klein bootje. Vervolgens wordt het net aan de onderkant dicht getrokken en aan boord gehaald. Er zijn speciale maatregelen om bijvangsten te verminderen.